 شبی را سپری کند که درآن هنگام امام خود را نشناسد( نداند امامش کیست) به مرگی چون زمان جاهلیت از دنیا رفت است.
2. محمد بن مسلم ثقفی گوید: از امام باقر ع شنیدم که می فرماید: [هر] کسی که خدا رادینداری کند به عبادتی که جان خود را درآن به رنج اندازد و پیشوائی از جانب خداوند نداشته باشد[امامش از جانب خدا نباشد] کوشش اوپذیرفته نیست و او گمراهی سرگردان است وخداوند از اعمال او بیزار است، واو به مثل همچون گوسفندی است که چوپان خود و یا گله خود را گم کرده پس گم کشته وبدن سو وآن سو در رفت و آمد باشد وهمه روز خود را سرگشته بماند، و چون تاریکی شب او رافرا گیرد در تاریکی رمه ای را با چوپان آن ببیند و گله خود پندارد و به سوی آن میل کند و فریب آن را بخورد، با آن رمه در آغلشان شب را سپری کند، چون صبح شد و شبان ، رمه خویش را به راه اندازد  چوپان وگله خویش براید و باز چشمش به گله به گله گوسفندی[دیگر] با چوپان آن بیفتد باز به آن میل کند و فریب آن را بخورد ، آنگاه چوپان گله بر او فریاد کشد که ای گوسفند گم شده سرگردان به شبان و رمه خود بپیوند که توگم شده و سرگشته ا ی ، تو از چوپان وگله خویش گم شده ای، پس آن گوسفند وحشت زده و سرگردان  و گم کرده راه به تکاپو می افتد، چوپانی ندارد که او را به چراگاهش هدایت کند یا او را به آغلش بازگرداند، درکشاکش چنین وضعی که او دارد، گرگ فرصت را غنیمت شمرده و دلخواه خود را به چنگ آورده و او را بخورد.
به خدا سوگند ای پسر مسلم هر کسی  از این امت که صبح کند ( روزی را که آغاز کند) و دارای امامی از طرف خدا نباشد حالش همین گونه است، او گم گشته و سرگردان وگمراه شده است. اگر چنین کسی به همین وضع بمیرد به مرگ( در حال) کفر و نفاق مرده است. وبدان ای محمد که امامان به حق و پیروانشان همان کسانی هستند که بر دین حق اند وپیشوایان جور البته از دین خدا واز حق برکنارند خودشان گمراهند و دیگران را نیز گمراه می کنند، واعمال ایشان که به  انجام آن می پردازندهمچون خاکستری است که باد تند بر آن بوزد در روزی طوفانی که بر نگهداری چیزی از آنچه به دست آورده اند قدرت نداشته باشند و آن گمراهی دور و دراز همین است.
همچنین از طریق دیگری به وسیله محمدبن مسلم همانند این حدیث با الفاظش، از امام باقر ع نقل شده است.
3.محمد بن مسلم از امام باقر ع روایت کرده  گوید: به  آن حضرت عرض کردم: آیا آن کسی که امامی از شما را انکار بفرمائید وضع او چگونه است؟ آن حضرت فرمود:هرکس امامی را  که از جانب خدا است انکار کند واز او واز دینش بیزاری جوید کافر و مرتد از اسلام است برای اینکه امام از جانب خدا ( منصوب ) است و دین او[از] دین خدا است ، و  هرکه از دین خدا بیزاری جوید پس خونش در آن حال مباح است، مگر آنکه بازگردد، یا از آنچه گفته ، به درگاه خدا توبه کند.
4. حمران بن اعین گوید: از امام صادق ع  راجع به امامان سئوال کردم، پس فرمود: هر کس یکی ازامامان زنده را انکار کند همه امامانی راکه از دنیا رفته اند انکار کرده است.
[5. ابن مسلکان گوید: ازشیخ ( امام صادق ع ) درباره امامان سئوال کردم، پس  فرمود: هر کس یکی از امامان زنده را انکار کند همه امامانی را که از دنیا رفته اند انکار کرده است. 
6. معاویۀ بن وهب گوید: شنیدم که امام صادق ع می فرماید: رسول خدا ص فرمود: هرسک درحالی که امام خودش را نمی شناند بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.
7. ابن أبی نصر از أبی الحسن الرضا ع روایت کرده که در معنی فرمایش خدای تعالی : چه کسی گمراه تر از آن است که از هوای خویش پیروی کند بدون دستور خدا حضرت فرمود منظور کسی است که دین خویش را به رأی و نظر خود گرفته باشد نه از امامی از  امامان راهنما.
8. محمدبن سنان از طریق پاره ا ی از رجال خودزا امام صادق ع نقل می کندن که آن حضرت فرمود: هر کس با امامی که امامتش از جانب خداست کسی را شریک سازد که امامتش از جانب خدا نیست او مشرک است.
9. محمدبن مسلم گوید: به  امام صادق ع عرض کردم: مردی به من گفت  تو آخرین امامان(امام آخر) را بشناس دیگر برای تو زیانی (اشکالی ) نیست که امام قبل و اول را نشناسی گوید آن حضرت فرمود: خدا این مرد را از رحمت خود دور گرداند که من اورا نشناخته دشمن می دارم، مگرامام بعد جز به نص امام پیش شناخته می شود؟
10. محمدبن منصور گوید: از او یعنی امام صادق ع پرسیدم از کلام خدای عز و جل که فرموده و اذا فعلوا فاحشۀ قالوا الآیه: و چون کار  زشتی انجام می دهند گویند ما پدرانمان را بر این کار یافته ایم وخدا ما را بدان امر فرموده بگو بدون شک خداوند به کار زشت فرمان نمی دهد آیا چیزی را که نمی دانید بر خداوند افترا می گوئید؟ راوی گوید: آن حضرت فرمود: تاکنون کسی را دیده ای که گمان برد خداوند اورا به زنا و نوشیدن شراب یا چیزی از این قبیل محرمات امر فرموده باشد؟ عرض کردم نه، فرمود: پس این کار زشتی که ا دعا می کنند خداوند ایشان را به ان امر فرموده چیست؟ عرض کردم خدا و ولی او بهتر می دانند، فرمود: همانا این عمل زشت در مورد سرکردگان جور است که ادعا  می کنند خداوند ایشان را امر کرده کسانی را که امام خود قرار دهند که خدا به ایشان امام قرار دادن آنان را امر نفرموده است، پس خداوند نیز آن عمل را بر ایشان رد کرده وخبر می دهد که آنان براو دروغ بسته اند، و کارشان را گناه و زشتی( فاحشه) نام نهاده اند.
11. محمدبن منصور گوید: از بنده نیکوکاری( موسی بن جعفر ع) که درود خدا بر او باد راجع به قول خدای عز و جل سئوال کردم که می فرماید انما حرم ربی الفواحش الآیه : جز این نیست که پروردگار من گناهان و زشتیها آنچه را از آن آشکارا در برون است و آنچه را  که پنهان در درون است حرام فرموده است گوید: آن حضرت فرمود: همانا قرآن دارای( دومعنی) ظاهری و باطنی است پس همه آنچه خدا درقرآن حرام فرموده،حرام است بنا به ظاهرش، همچنان که در ظاهر نیز چنین است، ومعنی باطنی آن پیشوایان جور استف و همه آن چه خدای تعالی در قرآن حلال فرموده پس حلال است بنا به همان ظاهر، و معنی باطنی آن،عبارت از امامان بر حق  است.
12. جابر گوید: از  امام باقر ع در مورد این فرمایش خدای عز و جل و من الناس من یتخذ من دون ا لله انداداًاز مردم کسانی هستند که غیر از خدا انبازانی می گیرند وآنان را همچون خدا دوست می دارند سوال کردم، فرمود: به خدا قسم آنان دوستان ( طرفداران ) فلانی و فلانی هستند که آنان را امامان خود قرار دادند، نه آن امامی را که خدا او را امام بر مردم قرار داده است. به همین جهت فرمود: اگر ببینی کسانی را که ستم کردند هنگامیکه عذاب را می بینند متوجه می شوند که همه قدرت به دست خدا است و خداوند عذابش سخت ا ست آن هنگام که پیروی شدگان از پیروان بیزاری می جویند و عذاب را می بینند و رشته اسباب آنان گسیخته می شود و پیروان می گویند ای کاش ما را بازگشتی در کار بود تا ما نیز از آنان بیزاری می جسیتیم همچنان که آنان از ما بیزاری  جستند، خداوند کردارشان را این چنین به آنان نشان می دهد که سراسر برای آنان حسرت است و از آتش بیرون روند