شاره او را از بیان صریح کفایت می کند و دیرگ لازم نیست صریحاً گفته شود.از خداوند رحیم خواستاریم که به رحمت خود توفیق دست یافتن به حقیقت را( به ما) عطا فرماید.
6. ام هانی گوید: به امام باقرع عرض کردم: معنی این فرمایش خدای عز و جل چیست که می فرماید: فلا اقسم بالخس : پس قسم همی خورم به چیزهایی  که پیدایی و ظهور خود را به تأخیر می اندازند) آن حضرت فرمود: ای ام هانی مقصود امامی است که خود را به تأخیر می اندازند) آن حضرت فرمود: ای ام هانی مقصود امامی است که خود را از مردم کنار می کشد تا آ گاهی مردم نسبت به او قطع گردد، در سال 260، سپس همچون ستاره فروزان در شب ظلمانی نمایان می شود، اگر آن زمان را دریابی چشمت روشن شود.
همین خبر  از طریق دیگری نیز از ام هانی نقل شده جز اینکه امام درآن می گوید: همچون اختری که در شب تاریک می درخشد آشکار می شود و اگر زمن او را دریابی چشمت روشن شود.7. ام هانی گوید: امام باقر ع را ملاقات کرده از او در مورد این آیه سئوال کردم: فلا اقسم بالخنس الجوار الکنس: (قسم همی خوردم به چیزهایی که با تأخیر می  افتد و سیاراتی که رخ در می پوشد) فرمود: منظوراز خنس امامی است که خویشتن را در زمان خود به هنگام قطع شدن آگاهی مردم نسبت به او، از دیده ها غایب می سازد در سال 260، سپس مانند ستاره ای درخشان در تاریکی شب آشکار میشود، اگر آن را درک کردی چشمت روشن می شود.
8. عبدالله کاهلی از  امام صادق ع نقل می کند که آ ن حضرت فرمود: به یکدیرگ بپیوندید و نیکی کنید ونسبت به هم مهربان باشید ، پس سوگند به آنکه دانه را شکافته و جانداران را از نیستی آفریده، شما را روزی فرا رسد که هیچ یک از شما جایی برای درهم و دینارش نیابد- یعنی به هنگام قائم ع  محلی که در آن درهم و دینار خود را صرف کند نیابد به خاطر بی نیازی همه مردم که با فضل خدا و ولی او حاصل شده- عرض کردم: آن کی و چگونه خواهد بود؟ فرمود: هنگامیکه امامتان را نیابید، وهمچنان باقی خواهید بود تا بر شما آشکار گردد بدان سان که خورشید بر دمد، در حالی که نومیدانه به سر می برید، شما را برحذر می دارم از شک و دودلی، ناباوریها را از خود دور کنید، من شما را برحذر داشتم، پس برحذر باشید، کامیابی و هدایت شما را از خدا می خواهم. آن کسی که ناظر ا ست باید به این نهی از شک کردن در درستی غیبت امام غایب و درستی و واقع بودن ظهور او ، نیک نظر کند و به فرمایش آن حضرت به دنبالنهی فرمودن از شک در مورد آن که : من شما را بر حذر داشتم پس بر حذر باشید یعنی از شک بر حذر باشید. به خداوند پناه می بریم از تردید وناباروری و از پیمودن راهی که به نابودی می افکند ، و از او پابرجایی واستوار باقی ماندن بر هدایت و پوئید برترین راه حق را می خوایهم ، راهی که ما را همراه با برگزیدگان از منتخبانش به  کرامت خود می رساند، بمنه و قدرته.
9. مفضل بن عمر گوید: خدمت امام صادق ع بودم و در مجلس او شخص دیگری نیز با من بود، آن حضرت به ما فرمود:بپرهیزید از شهرت دادن- یعنی نام قائم ع را – و به نظرم می رسد که آن شخص دیگر مورد نظر او بود نه من، پس و به من کرده گفت مبادا شهرت دهید وی را ، به خدا حتماً روزگاری غایب خواهد شد تا جایی 
که گفته شود:  آیا او وفات یافته؟ آیا نابود شده است؟ در کدام وادی  راه پیموده  است؟ و دیده مومنان بر ( دوری) او اشکها خواهد ریخت و مردم همچون واژگون شدن کشتی در دست امواج دریا زیر و رو خواهند شد تا اینکه هیچکس نجات نیابد مگر آن کس که خداوند از او پیمان گرفته و ایمان را در دل او نقش کرده و با وحی از جانب خود تاییدش فرموده باشد و دوازده پرچم اشتباه انگیر که هیچ یک از دیگری باز شناخته نمی شود بدون شک برافراشته خواهد شد ، مفضل گوید: من گریستم ، ان حضرت به من فرمود: چه چیز تو را به گریه واداشت؟ عرض کردم : فدایت گردم چگونه گریه نکنم در حالی که می فرمائی دوازده پرچم برافراشته خواهد شد که هیچ کدام از دیگری باز شناخته نمی شود، گوید: آن حضرت به شکافی که در دیوار خانه بود و خورشید از آنجا به درون خانه می تابید نگریست و فرمود: ایا این خورشید تابنده است؟ عرض کردم : بلی ، فرمود: به خدا قسم کار ما روشنتز ار این خورشید است.
10- مفضل بن عمر جعفی گوید: شنیدم که شیخ – یعنی امام صادق ع می فرمود: مبادا علنی کنید و شهرت دهید، بدانید به خدا قسم حتماً مدت زمانی از روزگار شما غایت خواهد شد و بی تردید پنهان و گمنام خواهد گردید تا انجا که گفته شود . آیا او مرده است؟ هلاک شده است؟ در کدامین سرزمین راه می پیماید؟ و بدون شک دیدگان مومنان بر او خواهد گریست، و همچون واژگون شدن کشتی در امواج دریا واژگون و زیر ورور خواهند گردید، پس هیچ کس رهائی نمی یابد مگر آن کسی که خداوند از  او پیمان گرفته و در  دل او ایمان را نقش نموده و با روحی از جانب خود تاییدش فرموده باشد و بی تردید دوازده پرچم اشتباه انگیز که شناخته نمی شود کدام از کدام است برافراشته خواهد شد، راوی گوید: پس من گریستم و به حضرت عرض کردم: (در چنین وضعی) ما  چه کنیم؟ فرمود ای ابا عبدالله – و دراین حال به پرتو خورشید که به درون خانه و ایوان می تابید نظر افکند – آیا این خورشید را می بینی ؟ عرض کردم : بلی ، پس فرمود: مسلماً کارما روشنتر از این خورشید است.
محمد بن یعقوب کلینی نیز همانند این حدیث را از طریق دیگری از مفضل بن عمر روایت کرده است جز اینمکه او در حدیث خود می گوید: و حتماً سالهائی از روزگار شما او غایب خواهد شد.
ایا نمی نگرید- خداوند بر هدایت شما بیفزاید- به این نهی از شهرت دادن و آشکار ساختن نام و یاد غایب شونده ع در فرمایش آن حضرت که: مبادا مشهور سازید.
و نیز به این گفته او که: بدون شک مدتی از روزگار شما غیبت خواهد نمود و حتماً او گمنام و پنهان خواهد شد تا انکه گفته شود: او مرده است؟ هلاک شده؟ در کدام سرزمین  راه می پیماید؟ و بی تردید دیدگان مومنان بر او خواهد گریست و همچون واژگون شدن کشتی در امواج دریا حتماً  زیر و رو خواهند شد. منظور آن حضرت ع از این سخنان همان مشکلاتی است که برای شعیه در امواج فتنه های گمراه کننده هولناک رخ می دهد و نیز آنچه از مذاهب باطل و متحیر و سرگردان که از شیعه جدا و گروه گروه می شود و ان پرچمها که برافراشته می شود و اشتباه انگیز است یعنی متعلق به مدعیان امامت از تبار ابی طالب و ان کسانی است که از بین ایشان بخاطر ریاست طلبی در هر زمان خروج می کنند، پس آن حضرت نمی فرماید اشتباه انگیز، مگر برای خاطر کسانی که از این خاندان (ابی طالب) هستند، از آنان که چیزی از امامت را ادعا می کند که دارای آن نیست(مدعی امامت است بدون اینکه امام باشد) و برای او مقرر نشده و بواسطه همین نسبش امر او بر مردم مشتبه می گردد، و سست مذهبان از شیعه و دیگران گمان می برند که آنان بر حق اند نظر به اینکه از خاندان حق و راستی و درستی اند، در حالی که چنین نیست زیرا خدای عزوجل این امر را- که بر سرش کسانی از آنها که اهلش نبودند تلف شدند که همه از اهل بیت بودند و به نافرمانی خدا این ام