ه طورى كه پرده‏اى ابريشمى در دو طرف آن كشيده شده بود، بيرون آورده و (يكى يكى نام پدران بزرگوار خود را بردند و) فرمودند: امام على (عليه السلام) فرمودند كه از پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم) شنيدم كه مى‏فرمودند: خداوند مى‏گويد: به طور يقين خداوندى جز من وجود ندارد. پس مرا پرستش كنيد. كسى كه با اخلاص به يگانگى من شهادت بدهد، در قلعه من داخل مى‏شود و كسى كه در قلعه من داخل شود، از عذاب من در امان است.

23 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ الْمُتَوَكِّلِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْأَسَدِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ الصُّوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عَقِيلٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ رَاهَوَيْهِ قَالَ لَمَّا وَافَى أَبُو الْحَسَنِ الرِّضَا ع بِنَيْسَابُورَ وَ أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ مِنْهَا إِلَى الْمَأْمُونِ اجْتَمَعَ إِلَيْهِ أَصْحَابُ الْحَدِيثِ فَقَالُوا لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ تَرْحَلُ عَنَّا وَ لَا تُحَدِّثُنَا بِحَدِيثٍ فَنَسْتَفِيدَهُ مِنْكَ وَ كَانَ قَدْ قَعَدَ فِي الْعَمَّارِيَّةِ فَأَطْلَعَ رَأْسَهُ وَ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبِي أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ص يَقُولُ سَمِعْتُ جَبْرَئِيلَ يَقُولُ سَمِعْتُ اللَّهَ جَلَّ جَلَالُهُ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِي فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ مِنْ عَذَابِي قَالَ فَلَمَّا مَرَّتِ الرَّاحِلَةُ نَادَانَا بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا

قَالَ مُصَنِّفُ هَذَا الْكِتَابِ مِنْ شُرُوطِهَا الْإِقْرَارُ لِلرِّضَا ع بِأَنَّهُ إِمَامٌ مِنْ قِبَلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى الْعِبَادِ مُفْتَرَضُ الطَّاعَةِ عَلَيْهِمْ

ترجمه :

23. اسحاق بن راهويه مى‏گويد: زمانى كه امام رضا (عليه السلام) به اقامت خود در نيشابور پايان داد و خواست به سوى مأمون حركت كند، اصحاب حديث، به دور ايشان جمع شده و عرض كردند: اى فرزند رسول خدا! از نزد ما مى‏رويد، ولى حديثى به ما نگفتيد تا ما از شما استفاده كنيم. در اين هنگام، آن حضرت در هودج بودند (چيزى شبيه اتاقكى كوچك كه روى شتر يا استر قرار مى‏دهند) پس سر مبارك خود را بيرون آورده و (حديثى بنابر نقل پدرانشان به ترتيب بيان كردند و) فرمودند: امام على (عليه السلام) فرمودند كه از پيامبر (صلى الله عليه و آله و سلم) شنيدم كه ايشان از جبرئيل شنيدند كه او نيز از خداوند شنيده است كه مى‏گويد: (جمله) لا اله الا الله (كه اقرار به وحدانيت خداوند است) قلعه من است؛ هر كس در قلعه من داخل شود، از عذاب من، در امان است.

راوى (اسحاق بن راهويه) مى‏گويد: زمانى كه كاروان در حال حركت بود، آن حضرت با صداى بلند فرمودند: (ورود به اين قلعه) با شرائطى (محقق مى‏شود) كه من يكى از شرائط آن هستم.

شيخ صدوق رحمه الله در تفسير اين جمله از امام مى‏گويد: يكى از شروط (تحقق) اقرار به يگانگى خداوند، اقرار و اعتراف به اين كه على بن موسى الرضا (عليه السلام)، امامى از طرف خداوند است كه پيروى از ايشان بر بندگان، واجب است.

24 حَدَّثَنَا أَبُو نَصْرٍ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ تَمِيمٍ السَّرَخْسِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو لَبِيدُ مُحَمَّدُ بْنُ إِدْرِيسَ الشَّامِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِسْرَائِيلَ قَالَ حَدَّثَنَا حَرِيزٌ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ عَنْ أَبِي ذَرٍّ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ خَرَجْتُ لَيْلَةً مِنَ اللَّيَالِي فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ ص يَمْشِي وَحْدَهُ لَيْسَ مَعَهُ إِنْسَانٌ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ يَكْرَهُ أَنْ يَمْشِيَ مَعَهُ أَحَدٌ قَالَ فَجَعَلْتُ أَمْشِي فِي ظِلِّ الْقَمَرِ فَالْتَفَتَ فَرَآنِي فَقَالَ مَنْ هَذَا قُلْتُ أَبُو ذَرٍّ جَعَلَنِيَ اللَّهُ فِدَاكَ قَالَ يَا أَبَا ذَرٍّ تَعَالَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً فَقَالَ إِنَّ الْمُكْثِرِينَ هُمُ الْأَقَلُّونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلَّا مَنْ أَعْطَاهُ اللَّهُ خَيْراً فَنَفَحَ مِنْهُ بِيَمِينِهِ وَ شِمَالِهِ وَ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ وَرَاءَهُ وَ عَمِلَ فِيهِ خَيْراً قَالَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً فَقَالَ اجْلِسْ هَاهُنَا وَ أَجْلَسَنِي فِي قَاعٍ حَوْلَهُ حِجَارَةٌ فَقَالَ لِي اجْلِسْ حَتَّى أَرْجِعَ إِلَيْكَ قَالَ وَ انْطَلَقَ فِي الْحَرَّةِ حَتَّى لَمْ أَرَهُ وَ تَوَارَى عَنِّي فَأَطَالَ اللَّبْثَ ثُمَّ إِنِّي سَمِعْتُهُ ص وَ هُوَ مُقْبِلٌ وَ هُوَ يَقُولُ وَ إِنْ زَنَى وَ إِنْ سَرَقَ قَالَ فَلَمَّا جَاءَ لَمْ أَصْبِرْ حَتَّى قُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ جَعَلَنِيَ اللَّهُ فِدَاكَ مَنْ تُكَلِّمُهُ فِي جَانِبِ الْحَرَّةِ فَإِنِّي مَا سَمِعْتُ أَحَداً يَرُدُّ عَلَيْكَ مِنَ الْجَوَابِ شَيْئاً قَالَ ذَاكَ جَبْرَئِيلُ عَرَضَ لِي فِي جَانِبِ الْحَرَّةِ فَقَالَ بَشِّرْ أُمَّتَكَ أَنَّهُ مَنْ مَاتَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ شَيْئاً دَخَلَ الْجَنَّةَ قَالَ قُلْتُ يَا جَبْرَئِيلُ وَ إِنْ زَنَى وَ إِنْ سَرَقَ قَالَ نَعَمْ وَ إِنْ شَرِبَ الْخَمْرَ

قَالَ مُصَنِّفُ هَذَا الْكِتَابِ يَعْنِي بِذَلِكَ أَنَّهُ يُوَفَّقُ لِلتَّوْبَةِ حَتَّى يَدْخُلَ الْجَنَّةَ

ترجمه :

24. زيدبن وهب، از ابوذر غفارى نقل مى‏كند كه مى‏گويد: شبى، از خانه خارج شدم كه ناگهان رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) را ديدم كه به تنهايى راه مى‏رفت، بدون اين كه كسى همراهشان باشد. با خود گفتم شايد آن حضرت از اين كه كسى همراهشان باشد، نگران مى‏شود. به همين دليل در زير نور ماه (پشت سر آن حضرت) حركت كردم تا اين كه ايشان متوجه من شدند و فرمودند:

اين چه كسى است؟ عرض كردم: جانم فدايتان، ابوذر هستم. فرمودند: اى ابوذر! بيا. ساعتى با آن حضرت راه رفتم كه فرمودند: كسانى كه براى خود ثروت اندوخته‏اند، روز قيامت، كم در آمد هستند، مگر اين كه خداوند، نيكى به آنها داده باشد و او هم با ثروت خود، به راست، چپ، روبرو و پشت سر خود ببخشد و با در آمد خودشان، كار نيك انجام دهند. ابوذر مى‏گويد: ساعتى با آن حضرت نشستم. حضرت فرمود: اينجا بنشين و مرا در مكانى نشاند كه اطراف آن سنگ بود و به من فرمود: بنشين، تا برگردم. ابوذر مى‏گويد: حضرت به طرف منطقه‏اى كه پر از سنگ بود رفتند تا جايى كه ديگر ايشان را نديدم و از من پنهان شدند. نشستن من به طول انجاميد، سپس در حالى كه 