حِداً أَحَداً صَمَداً لَمْ يَتَّخِذْ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً كَتَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ خَمْسَةً وَ أَرْبَعِينَ أَلْفَ أَلْفِ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ خَمْسَةً وَ أَرْبَعِينَ أَلْفَ أَلْفِ سَيِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ فِي الْجَنَّةِ خَمْسَةً وَ أَرْبَعِينَ أَلْفَ أَلْفِ دَرَجَةٍ وَ كَانَ كَمَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ مَرَّةً وَ بَنَى اللَّهُ لَهُ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ

ترجمه :

35. عمر بن يزيد از امام جعفر صادق (عليه السلام) نقل كرده و مى‏گويد: شنيدم كه آن حضرت مى‏فرمود: كسى كه در روز بگويد: (شهادت مى‏دهم كه خدايى جز خداى يگانه نيست و هيچ شريكى ندارد. خدايى است كه يگانه و بى‏نياز مى‏باشد و همراه و فرزندى ندارد) خداوند، براى او چهل و پنج ميليون كار خوب مى‏نويسد و چهل و پنج ميليون گناه را نابود مى‏كند و چهل و پنج ميليون درجه او را در بهشت بالا مى‏برد و مثل كسى است كه دوازه مرتبه قرآن تلاوت كرده باشد و خداوند براى او خانه‏اى در بهشت، مى‏سازد. (تمام اعدادى كه در اين روايت به كار رفته است، براى مبالغه است.)<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:111.txt">1</a><a class="text" href="w:text:112.txt">2</a></body></html>55. باب المشيئة و الارادة
55. درباره خواست و اراده خداوند

1 أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ الْمَشِيَّةُ مُحْدَثَةٌ

ترجمه :

1. محمد بن مسلم از امام صادق (عليه السلام) روايت مى‏كند كه آن حضرت فرمودند: مشيت (الهى) چيزى ايجاد شده (آفريده شده از سوى خداوند) است.

2 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَيْمُونٍ الْقَدَّاحِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ قِيلَ لِعَلِيٍّ ع إِنَّ رَجُلًا يَتَكَلَّمُ فِي الْمَشِيَّةِ فَقَالَ ادْعُهُ لِي قَالَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ يَا عَبْدَ اللَّهِ خَلَقَكَ اللَّهُ لِمَا شَاءَ أَوْ لِمَا شِئْتَ قَالَ لِمَا شَاءَ قَالَ فَيُمْرِضُكَ إِذَا شَاءَ أَوْ إِذَا شِئْتَ قَالَ إِذَا شَاءَ قَالَ فَيَشْفِيكَ إِذَا شَاءَ أَوْ إِذَا شِئْتَ قَالَ إِذَا شَاءَ قَالَ فَيُدْخِلُكَ حَيْثُ شَاءَ أَوْ حَيْثُ شِئْتَ قَالَ حَيْثُ شَاءَ قَالَ فَقَالَ عَلِيٌّ ع لَهُ لَوْ قُلْتَ غَيْرَ هَذَا لَضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاكَ

ترجمه :

2. امام صادق (عليه السلام) از پدر بزرگوارشان نقل مى‏كند كه آن حضرت فرمودند: به امام على (عليه السلام) عرض شد: مردى هست كه درباره مشيت الهى سخن مى‏گويد. امام فرمودند: او را نزد من بفرستيد. گفته شد كه او را آوردند.

حضرت على (عليه السلام) فرمودند: اى بنده‏اى خدا! خداوند تو را به خاطر آن چه خودش خواست، آفريد، يا به خاطر آن چه تو خواستى؟ جواب داد: به خاطر آن چه او خواسته است. حضرت فرمودند: هر گاه كه خودش بخواهد، تو را بيمار مى‏كند، يا زمانى كه تو بخواهى؟ جواب داد: زمانى كه او بخواهد. حضرت فرمودند: زمانى كه او بخواهد شفا پيدا مى‏كنى، يا زمانى كه تو بخواهى؟ جواب داد: زمانى كه او بخواهد. امام فرمودند: هر جا كه او بخواهد، تو را مى‏برد، يا هر جا كه خودت بخواهى؟ جواب داد: هر جا كه او بخواهد.

(در نهايت) امام على (عليه السلام) به آن مرد فرمود: اگر غير از اين مى‏گفتى، كاسه چشمت را بيرون مى‏آوردم.

3 وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ دَخَلَ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع أَوْ أَبِي جَعْفَرٍ ع رَجُلٌ مِنْ أَتْبَاعِ بَنِي أُمَيَّةَ فَخِفْنَا عَلَيْهِ فَقُلْنَا لَهُ لَوْ تَوَارَيْتَ وَ قُلْنَا لَيْسَ هُوَ هَاهُنَا قَالَ بَلِ ائْذَنُوا لَهُ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ عِنْدَ لِسَانِ كُلِّ قَائِلٍ وَ يَدِ كُلِّ بَاسِطٍ فَهَذَا الْقَائِلُ لَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَقُولَ إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ وَ هَذَا الْبَاسِطُ لَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَبْسُطَ يَدَهُ إِلَّا بِمَا شَاءَ اللَّهُ فَدَخَلَ عَلَيْهِ فَسَأَلَهُ عَنْ أَشْيَاءَ وَ آمَنَ بِهَا وَ ذَهَبَ

ترجمه :

3. با توجه به همان سند روايتى قبلى، آمده است كه مردى از طرفداران بنى اميه به نزد امام صادق يا امام باقر (عليهما السلام) رفت و ما از جان ايشان مى‏ترسيديم.

به امام عرض كرديم: بهتر است كه مخفى شويم و ما مى‏گوييم كه شما اين جا نيستيد. حضرت فرمودند: به او اجازه دهيد كه بيايد؛ زيرا رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) فرموده است: خداوند، نزد زبان هر گوينده‏اى و دست هر دراز كننده‏اى است؛ پس گوينده نمى‏تواند چيزى بگويد و دست دراز كننده نمى‏تواند دستش را دراز كند مگر آن كه خدا بخواهد.

آن مرد به نزد حضرت آمد و از مسائلى سؤال كرد و به امام ايمان آورد و رفت.

4 حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ الْقَطَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ الْهَمْدَانِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ ثَابِتِ بْنِ أَبِي صَفِيَّةَ عَنْ سَعْدٍ الْخَفَّافِ عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى دَاوُدَ ع يَا دَاوُدُ تُرِيدُ وَ أُرِيدُ وَ لَا يَكُونُ إِلَّا مَا أُرِيدُ فَإِنْ أَسْلَمْتَ لِمَا أُرِيدُ أَعْطَيْتُكَ مَا تُرِيدُ وَ إِنْ لَمْ تُسْلِمْ لِمَا أُرِيدُ أَتْعَبْتُكَ فِيمَا تُرِيدُ ثُمَّ لَا يَكُونُ إِلَّا مَا أُرِيدُ

ترجمه :

4. اصبغ بن نباته از امير مؤمنان على (عليه السلام) نقل كرده است كه آن حضرت فرمودند: خداوند به حضرت داود (عليه السلام) وحى فرستاد: اى داوود! تو اراده مى‏كنى، من اراده مى‏كنم؛ ولى آن چه من اراده مى‏كنم، انجام خواهد شد.

پس اگر به آن چه اراده كرده‏ام، تسليم شوى، آن چه خود اراده كرده‏اى نيز به تو خواهم داد. و اگر به آن چه اراده كرده‏ام، تسليم نشوى، نسبت به آن چه خواستى، تو را به زحمت مى‏اندازم و سپس به جز آن چه من مى‏خواهم، انجام نمى‏گيرد.

5 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ جَعْفَرٍ الْجَعْفَرِيِّ قَالَ قَالَ الرِّضَا ع الْمَشِيَّةُ وَ الْإِرَادَةُ مِنْ صِفَاتِ الْأَفْعَالِ فَمَنْ زَعَمَ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَزَلْ مُرِيداً ش