ْتَ

ترجمه :

11. مهزم از امام صادق (عليه السلام) نقل مى‏كند كه آن حضرت فرمودند: به من از اختلافى كه ميان شيعيان ما وجود دارد، آگاه كن. عرض كردم: اختلاف در جبر (مجبور شدن مردم در كارها) و تفويض (واگذارى كارها از سوى خداوند به مردم) است. فرمودند: از من (در مورد آنها) بپرس. عرض كردم: آيا خداوند بندگان خود را بر گناه مجبور ساخته است؟ فرمودند: خداوند، قدرتمندتر از آن است كه چنين كند.

عرض كردم: آيا كارها را به خود مردم واگذار كرده است؟ فرمودند: خداوند بر مردم تواناتر از آن است. عرض كردم: خداوند امور شما را اصلاح فرمايد! پس كدام چيز صحيح است؟ امام (عليه السلام) دو تا سه مرتبه دستان خود را چرخاندند و سپس فرمودند: اگر پاسخ تو را در اين باره بگويم، كافر مى‏شوى. (چرخاندن دست به اين معنا بود كه كارها ميان جبر و تفويض است و ميان اين دو در حال چرخش است و يك جاى ثابت نيست.)

12 حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ هَارُونَ الْفَامِيُّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْيَرِيُّ عَنْ أَبِيهِ قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ هَاشِمٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَعْبَدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا ع قَالَ قُلْتُ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنَّ النَّاسَ يَنْسُبُونَنَا إِلَى الْقَوْلِ بِالتَّشْبِيهِ وَ الْجَبْرِ لِمَا رُوِيَ مِنَ الْأَخْبَارِ فِي ذَلِكَ عَنْ آبَائِكَ الْأَئِمَّةِ ع فَقَالَ يَا ابْنَ خَالِدٍ أَخْبِرْنِي عَنِ الْأَخْبَارِ الَّتِي رُوِيَتْ عَنْ آبَائِيَ الْأَئِمَّةِ ع فِي التَّشْبِيهِ وَ الْجَبْرِ أَكْثَرُ أَمِ الْأَخْبَارُ الَّتِي رُوِيَتْ عَنِ النَّبِيِّ ص فِي ذَلِكَ فَقُلْتُ بَلْ مَا رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ ص فِي ذَلِكَ أَكْثَرُ قَالَ فَلْيَقُولُوا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص كَانَ يَقُولُ بِالتَّشْبِيهِ وَ الْجَبْرِ إِذاً فَقُلْتُ لَهُ إِنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص لَمْ يَقُلْ مِنْ ذَلِكَ شَيْئاً وَ إِنَّمَا رُوِيَ عَلَيْهِ قَالَ فَلْيَقُولُوا فِي آبَائِي ع إِنَّهُمْ لَمْ يَقُولُوا مِنْ ذَلِكَ شَيْئاً وَ إِنَّمَا رُوِيَ عَلَيْهِمْ ثُمَّ قَالَ ع مَنْ قَالَ بِالتَّشْبِيهِ وَ الْجَبْرِ فَهُوَ كَافِرٌ مُشْرِكٌ وَ نَحْنُ مِنْهُ بِرَاءٌ فِي الدُّنْيَا وَ الآْخِرَةِ يَا ابْنَ خَالِدٍ إِنَّمَا وَضَعَ الْأَخْبَارَ عَنَّا فِي التَّشْبِيهِ وَ الْجَبْرِ الْغُلَاةُ الَّذِينَ صَغَّرُوا عَظَمَةَ اللَّهِ فَمَنْ أَحَبَّهُمْ فَقَدْ أَبْغَضَنَا وَ مَنْ أَبْغَضَهُمْ فَقَدْ أَحَبَّنَا وَ مَنْ وَالاهُمْ فَقَدْ عَادَانَا وَ مَنْ عَادَاهُمْ فَقَدْ وَالانَا وَ مَنْ وَصَلَهُمْ فَقَدْ قَطَعَنَا وَ مَنْ قَطَعَهُمْ فَقَدْ وَصَلَنَا وَ مَنْ جَفَاهُمْ فَقَدْ بَرَّنَا وَ مَنْ بَرَّهُمْ فَقَدْ جَفَانَا وَ مَنْ أَكْرَمَهُمْ فَقَدْ أَهَانَنَا وَ مَنْ أَهَانَهُمْ فَقَدْ أَكْرَمَنَا وَ مَنْ قَبِلَهُمْ فَقَدْ رَدَّنَا وَ مَنْ رَدَّهُمْ فَقَدْ قَبِلَنَا وَ مَنْ أَحْسَنَ إِلَيْهِمْ فَقَدْ أَسَاءَ إِلَيْنَا وَ مَنْ أَسَاءَ إِلَيْهِمْ فَقَدْ أَحْسَنَ إِلَيْنَا وَ مَنْ صَدَّقَهُمْ فَقَدْ كَذَّبَنَا وَ مَنْ كَذَّبَهُمْ فَقَدْ صَدَّقَنَا وَ مَنْ أَعْطَاهُمْ فَقَدْ حَرَمَنَا وَ مَنْ حَرَمَهُمْ فَقَدْ أَعْطَانَا يَا ابْنَ خَالِدٍ مَنْ كَانَ مِنْ شِيعَتِنَا فَلَا يَتَّخِذَنَّ مِنْهُمْ وَلِيّاً وَ لَا نَصِيراً

ترجمه :

12. حسين بن خالد مى‏گويد: به امام رضا (عليه السلام) عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! مردم به خاطر رواياتى كه از پدران بزرگوار شما روايت شده است، به ما نسبت جبر (مجبور شدن مردم به كار) و تشبيه (خداوند به چيزى ديگر) مى‏دهند. آن حضرت فرمودند: اى فرزند خالد! به من بگو آيا رواياتى كه از پدران من در مورد تشبيه و جبر آمده است، بيشتر است، يا رواياتى كه از رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) وارد شده است؟

عرض كردم: رواياتى كه از رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) وارد شده، بيشتر است. فرمودند: پس بايد مردم بگويند كه رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) به تشبيه و جبر اعتقاد داشتند. (زيرا آن چه ما مى‏گوييم، از پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم) است.) عرض كردم: مردم مى‏گويند: رسول خدا، روايتى در اين زمينه نفرموده است و هر چه هست، به دروغ به ايشان نسبت داده‏اند. آن حضرت فرمودند: پس بايد در مورد پدران من هم بگويند كه آنها چنين سخنانى را نفرموده‏اند، بلكه به آنها نسبت دروغ داده‏اند. سپس فرمودند: كسى كه به تشبيه و جبر معتقد باشد، كافر و مشرك است و ما (اهل بيت رسول خدا) در دنيا و آخرت از چنين اعتقادى بيزار هستيم. اى فزند خالد! غلو كنندگان به ما (كه ما را خدا مى‏دانند) همان كسانى كه بزرگى خداوند را كوچك مى‏كنند، اين روايات را در مورد تشبيه و جر به دروغ به ما نسبت داده‏اند. پس كسى كه آنها را دوست داشته باشد، با ما دشمن است و كسى كه با آنها دشمن است، با ما دوست مى‏باشد. كسى كه به آنها علاقمند باشد، نسبت به ما دشمن و كسى كه نسبت به آنها جدا شده باشد، با ما ارتباط برقرار كرده است، كسى كه به آنها ستم كند، به ما خوبى كرده و كسى كه به آنها خوبى كند، به ما ظلم كرده است، و كسى كه آنها را گرامى بدارد، به آنها توهين كرده و كسى كه به آنها توهين كند، ما را گرامى داشته است، كسى كه (سخن) آنها را بپذيرد، (سخن) ما را رد كرده و كسى كه (سخن) آنها را رد كند، (سخن) ما را پذيرفته است، و كسى كه به آنها خوبى كند، با ما بدى كرده و كسى كه به آنها بدى كند، به ما خوبى كرده است و كسى كه (اعتقاد) آنها را راست بداند، (اعتقاد) ما را دروغ پنداشته و كسى كه اعتقاد آنها را دروغ بداند، اعتقاد ما را صحيح دانسته است و كسى كه به آنها چيزى بدهد، ما را محروم ساخته و كسى كه آنها را محروم سازد، به ما داده است.

اى فرزند خالد! كسى كه شيعه ما است، نبايد آنها را دوست و ياور خود بداند.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:123.txt">1</a><a class="text" href="w:text:124.txt">2</a><a class="text" href="w:text:125.txt">3</a><a class="text" href="w:text:126.txt">4</a><a class="text" href="w:text:127.txt">5</a></body></html>60. باب القضاء و القدر و الفتنه و الارزاق و الاسعار و الاجال‏
60. درباره قضا، قدر، آزمايش، روزى، قيمت و مرگ (اجل)

1 أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ جَمِيلِ بْنِ دَرَّاجٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ إِنَّ الْقَضَاءَ وَ الْقَدَرَ خَلْقَانِ مِنْ خَلْقِ اللَّهِ وَ اللَّهُ يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ

ترجمه :

1. عبدالله بن سليمان مى‏گويد: از امام صادق (ع