عَثُ اللَّهُ إِلَيْهِمْ رَسُولًا وَ يُخْرِجُ إِلَيْهِمْ نَاراً فَيَقُولُ لَهُمْ إِنَّ رَبَّكُمْ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَثِبُوا فِي هَذِهِ النَّارِ فَمَنْ وَثَبَ فِيهَا كَانَتْ عَلَيْهِ بَرْداً وَ سَلَاماً وَ مَنْ عَصَاهُ سِيقَ إِلَى النَّارِ

ترجمه :

5. زراره بن اعين مى‏گويد: امام باقر (عليه السلام) را ديدم كه بر فرزند امام صادق (عليه السلام) كه بسيار كوچك بود، نماز خواند و بر او تكبير گفت. سپس فرمودند: اى زراره! بر مثل اين (كودك) و مانند آن نماز خوانده نمى‏شود و اگر نبود كه مردم مى‏گفتند: بنى‏هاشم بر كودكان نماز نمى‏خوانند، يقينا بر او نماز نمى‏خواندم. زراره مى‏گويد: به آن حضرت عرض كردم: آيا از رسول خدا درباره كودكان سؤال شده است؟ آن حضرت فرمودند: بله، از ايشان سؤال شده است و رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) فرموده است: خداوند به آن چه كودكان انجام مى‏دهند، داناتر است. سپس امام باقر (عليه السلام) فرمودند: اى زراره! آيا معناى سخن رسول خدا را مى‏دانيد كه فرمودند: خداوند به آن چه كودكان انجام مى‏دهند، داناتر است. زراره مى‏گويد: عرض كردم: به خدا قسم، نمى‏دانم. آن حضرت فرمودند خداوند نسبت به آنها قصدى دارد (به طورى كه) وقتى روز قيامت برسد، خداوند بر هفت گروه احتجاج مى‏كند: كودك، كسى كه ميان دو پيامبر از دنيا رفته باشد، پيرمرد سالخودره‏اى كه پيامبر را درك كرده، اما بى‏عقل است، نادان، ديوانه‏اى كه شعور ندارد، كرو لال. پس خداوند نسبت به هر كدام از اين گروه، احتجاج مى‏كند و فرستاده‏اى به سوى آنها مى‏فرستد و آتش مى‏آفروزد و آن فرستاده به آنها مى‏گويد: پروردگارتان به شما دستور مى‏دهد كه خود را در اين آتش بيندازيد، پس كسى كه خود را در آن (آتش) بيندازد، آتش بر او سرد و سالم مى‏شود و كسى كه نافرمانى كند، به سوى آتش (جهنم) برده خواهد شد.

6 حَدَّثَنَا أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْهَيْثَمِ بْنِ أَبِي مَسْرُوقٍ النَّهْدِيِّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ رِئَابٍ عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى كَفَّلَ إِبْرَاهِيمَ ع وَ سَارَةَ أَطْفَالَ الْمُؤْمِنِينَ- يُغَذُّونَهُمْ مِنْ شَجَرَةٍ فِي الْجَنَّةِ لَهَا أَخْلَافٌ كَأَخْلَافِ الْبَقَرِ فِي قُصُورٍ مِنْ دُرٍّ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أُلْبِسُوا وَ طُيِّبُوا وَ أُهْدُوا إِلَى آبَائِهِمْ فَهُمْ مَعَ آبَائِهِمْ مُلُوكٌ فِي الْجَنَّةِ

ترجمه :

6. حلبى از امام صادق (عليه السلام) نقل مى‏كند كه آن حضرت فرمودند: حقيقتا خداوند، به حضرت ابراهيم و ساره سرپرستى كودكان (افراد )مؤمن (شيعه دوازده امامى) داده است.

آنها نيز كودكان را از درختى در بهشت كه داراى پستان‏هايى مثل پستان‏هاى گاو است، در قصرى كه از مرواريد مى‏باشد، غذا مى‏دهند و زمانى كه روز قيامت برسد، لباس مى‏پوشند و خوش بو مى‏شوند و به پدرانشان اهداء مى‏شوند و آنها به همراه پدرانشان (و مادرانشان) در بهشت پادشاه هستند.

7 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ الْمُتَوَكِّلِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى بْنِ عِمْرَانَ الْأَشْعَرِيِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ قَالَ قَصُرَتِ الْأَبْنَاءُ عَنْ عَمَلِ الآْبَاءِ فَأَلْحَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الْأَبْنَاءَ بِالآْبَاءِ لِيُقِرَّ بِذَلِكَ أَعْيُنَهُمْ‏

ترجمه :

7. ابوبكر حضرمى درباره سخن خداوند كه فرموده است: و كسانى كه ايمان آوردند و فرزندانشان در ايمان از ايشان پيروى مى‏كنند، فرزندانشان را به آنها ملحق مى‏كنيم.(249) از امام صادق (عليه السلام) نقل مى‏كند كه آن حضرت فرمودند: فرزندان از كار پدرانشان جا مانده‏اند (قبل از پدرانشان از دنيا رفته‏اند) پس خداوند فرزندان را به پدرانشان ملحق مى‏كند كه چشمشان با ديدن آنها روشن شود.

8 حَدَّثَنَا أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي الْخَطَّابِ عَنْ مُوسَى بْنِ سَعْدَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِي زَكَرِيَّا عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِذَا مَاتَ طِفْلٌ مِنْ أَطْفَالِ الْمُؤْمِنِينَ نَادَى مُنَادٍ فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ فُلَانَ بْنَ فُلَانٍ قَدْ مَاتَ فَإِنْ كَانَ قَدْ مَاتَ وَالِدَاهُ أَوْ أَحَدُهُمَا أَوْ بَعْضُ أَهْلِ بَيْتِهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ دُفِعَ إِلَيْهِ يَغْذُوهُ وَ إِلَّا دُفِعَ إِلَى فَاطِمَةَ ص تَغْذُوهُ حَتَّى يَقْدَمَ أَبَوَاهُ أَوْ أَحَدُهُمَا أَوْ بَعْضُ أَهْلِ بَيْتِهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَتَدْفَعُهُ إِلَيْهِ‏

2. باب التوحيد و نفي التشبيه‏
2. يگانگى خدا و شباهت نداشتن او به موجودى

1 حَدَّثَنَا أَبِي رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ الْبَرْقِيِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ النَّضْرِ وَ غَيْرِهِ عَنْ عَمْرِو بْنِ ثَابِتٍ عَنْ رَجُلٍ سَمَّاهُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ السَّبِيعِيِّ عَنِ الْحَارِثِ الْأَعْوَرِ قَالَ

خَطَبَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع يَوْماً خُطْبَةً بَعْدَ الْعَصْرِ فَعَجِبَ النَّاسُ مِنْ حُسْنِ صِفَتِهِ وَ مَا ذَكَرَ مِنْ تَعْظِيمِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ قَالَ أَبُو إِسْحَاقَ فَقُلْتُ لِلْحَارِثِ أَ وَ مَا حَفِظْتَهَا قَالَ قَدْ كَتَبْتُهَا فَأَمْلَاهَا عَلَيْنَا مِنْ كِتَابِهِ

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا يَمُوتُ وَ لَا تَنْقَضِي عَجَائِبُهُ لِأَنَّهُ كُلَّ يَوْمٍ فِي شَأْنٍ مِنْ إِحْدَاثِ بَدِيعٍ لَمْ يَكُنْ الَّذِي لَمْ يُولَدْ فَيَكُونَ فِي الْعِزِّ مُشَارَكاً وَ لَمْ يَلِدْ فَيَكُونَ مَوْرُوثاً هَالِكاً وَ لَمْ يَقَعْ عَلَيْهِ الْأَوْهَامُ فَتُقَدِّرَهُ شَبَحاً مَاثِلًا وَ لَمْ تُدْرِكْهُ الْأَبْصَارُ فَيَكُونَ بَعْدَ انْتِقَالِهَا حَائِلًا الَّذِي لَيْسَتْ لَهُ فِي أَوَّلِيَّتِهِ نِهَايَةٌ وَ لَا فِي آخِرِيَّتِهِ حَدُّ وَ لَا غَايَةٌ الَّذِي لَمْ يَسْبِقْهُ وَقْتٌ وَ لَمْ يَتَقَدَّمْهُ زَ