ْتُهُ لَأَفْسَدَهُ ذَلِكَ إِنِّي أُدَبِّرُ عِبَادِي لِعِلْمِي بِقُلُوبِهِمْ فَإِنِّي عَلِيمٌ خَبِيرٌ

1. رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) از جبرئيل و او از خداوند نقل مى‏كند كه فرموده است: كسى كه به دوست من توهين كند، به طور يقين با من به جنگ برخاسته است و من در چيزى كه انجام مى‏دهم، شك و ترديد نمى‏كنم آن طورى كه در قبض روح مؤمنى كه مرگ را ناپسند مى‏داند، (به خود) ترديد مى‏دهم (يعنى از يك طرف مرگ حق است و از طرفى ديگر دعاى مؤمن هم مستجاب مى‏شود و او مى‏خواهد از دنيا نرود.) و من بدى او را دوست ندارم، اما چاره از مرگ نيست و بنده‏ام به من به چيزى مانند انجام واجبات نزديك نمى‏شود و هميشه مستحبات را انجام مى‏دهد تا جايى كه او را دوست خواهم داشت و هنگامى كه او را دوست داشته باشم، گوش، چشم، دست و ياور او مى‏شوم. چنان كه مرا صدا بزند، جوابش را مى‏دهم و اگر از من چيزى بخواهد، به او مى‏دهم و بعضى از مؤمنان قصد انجام عبادتى از روشى خاص را دارند كه او را از انجام اين كار باز مى‏دارم تا غرور در باطن او داخل نشود و او را فاسد نكند و بعضى از بندگان مؤمن من كسانى هستند كه ايمانش فقط با نيازمندى اصلاح مى‏شود و اگر او را بى‏نياز مى‏كردم، همان بى‏نيازى، ايمانش را از بين مى‏برد و بعضى از مؤمنان نيز هستند كه بى‏نيازى او را اصلاح مى‏كند و اگر او را نيازمند مى‏كردم، همان نيازمندى ايمانش را فاسد مى‏كرد و بعضى از بندگان مؤمن كسانى هستند كه بيمارى او را اصلاح مى‏كند و اگر جسمش را سالم نگه دارم، همان سلامتى او را از بين مى‏برد و بعضى از بندگان فقط سلامتى او را اصلاح مى‏كند و اگر او را بيمار كنم، همان بيمارى او را فاسد مى‏كند. حقيقتا من به خاطر آگاهى نسبت به بندگانم، دلهايشان را دگرگون مى‏سازم، زيرا من دانا و آگاه هستم.

2 حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَعِيدٍ الْعَسْكَرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْكَرِيمِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْبَرْقِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ قَرَأْتُ عَلَى أَبِي عُمَرَ الصَّنْعَانِيِّ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ رُبَّ أَشْعَثَ أَغْبَرَ ذِي طِمْرَيْنِ مُدَفَّعٍ بِالْأَبْوَابِ لَوْ أَقْسَمَ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لَأَبَرَّهُ

ترجمه :

2. ابو هريره از رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) نقل مى‏كند كه آن حضرت فرمودند: چه بسا انسانى با لباس‏هاى خاكى، كهنه كه از خانه‏ها دورش مى‏كنند، چنان كه به خداوند قسم بخورند، خداوند او را دگركون خواهد ساخت.

3 حَدَّثَنَا أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ قَالَ مَرِضَ عَوْنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ فَأَتَيْتُهُ أَعُودُهُ فَقَالَ أَ لَا أُحَدِّثُكَ بِحَدِيثٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قُلْتُ بَلَى قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ ص إِذْ تَبَسَّمَ فَقُلْتُ لَهُ مَا لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ عَجِبْتُ مِنَ الْمُؤْمِنِ وَ جَزَعِهِ مِنَ السُّقْمِ وَ لَوْ يَعْلَمُ مَا لَهُ فِي السُّقْمِ مِنَ الثَّوَابِ لَأَحَبَّ أَنْ لَا يَزَالَ سَقِيماً حَتَّى يَلْقَى رَبَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ

ترجمه :

3. محمد بن منكدر مى‏گويد: عون فرزند عبدالله بن مسعود مريض شد، براى عيادت به نزد او رفتم. او گفت: آيا مى‏خواهى از عبدالله بن مسعود حديثى براى تو بگويم. گفتم: بله، مى‏خواهم.

او گفت: عبدالله بن مسعود مى‏گويد: نزد رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) بودم كه ناگهان تبسم كردند. به ايشان عرض كردم: اى رسول خدا! چه شده است؟ آن حضرت فرمودند: از مؤمن و بى‏تابى او نسبت به بيمارى تعجب مى‏كنم و اگر مى‏دانست كه در مقابل بيمارى به چه ثوابى مى‏رسد، دوست داشت هميشه بيمار باشد تا اين كه خداوند را ملاقات كند. (و از دنيا برود.)

4 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّ قَوْماً أَتَوْا نَبِيّاً فَقَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يَرْفَعْ عَنَّا الْمَوْتَ فَدَعَا لَهُمْ فَرَفَعَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَنْهُمْ الْمَوْتَ وَ كَثُرُوا حَتَّى ضَاقَتْ بِهِمُ الْمَنَازِلُ وَ كَثُرَ النَّسْلُ وَ كَانَ الرَّجُلُ يُصْبِحُ فَيَحْتَاجُ أَنْ يُطْعِمَ أَبَاهُ وَ أُمَّهُ وَ جَدَّهُ وَ جَدَّ جَدِّهِ وَ يُرْضِيَهُمْ وَ يَتَعَاهَدَهُمْ فَشُغِلُوا عَنْ طَلَبِ الْمَعَاشِ فَأَتَوْهُ فَقَالُوا سَلْ رَبَّكَ أَنْ يَرُدَّنَا إِلَى آجَالِنَا الَّتِي كُنَّا عَلَيْهَا فَسَأَلَ رَبَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَرَدَّهُمْ إِلَى آجَالِهِمْ

ترجمه :

4. هشام بن سالم از امام صادق (عليه السلام) نقل مى‏كند كه آن حضرت فرمودند: گروهى به نزد پيامبرى (در زمان خود) آمدند و عرض كردند: از پروردگار خود بخواه تا مرگ را از ما بردارد. آن پيامبر هم براى آنها دعا كرد و خداوند مرگ را از آنها برداشت، به طورى كه (از نظر جمعيت) زياد شدند تا جايى كه خانه براى آنها تنگ شد و نسلشان (فرزندانشان) زياد گشت و هر شخصى در صبح نياز داشت كه به پدر، مادر، جد و حتى جد؟ غذا بدهد و آنها را راضى نگه دارد و ارتباط برقرار كند و اين كارها، آنها را از به دست آوردن روزى، مشغول مى‏ساخت.

(دوباره آن گروه) به نزد پيامبر (در زمان خود) آمده و عرض كردند: از خداوند بخواه ما را بر اساس همان زمان مرگ، برگرداند. آن پيامبر (نيز) از خداوند خواست و خداوند نيز آن گروه را به اجل‏هاى خود برگرداند. (تا بر اساس همان زمان‏ها از دنيا بروند.)

5 حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِيِّ ره قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ جَدِّهِ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ ع قَالَ ضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ ص ذَاتَ يَوْمٍ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ ثُمَّ قَالَ أَ لَا تَسْأَلُونِّي مِمَّ ضَحِكْتُ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ عَجِبْتُ لِلْمَرْءِ الْمُسْلِمِ أَنَّهُ لَيْسَ مِنْ قَ