+ افزایش اندازه | کاهش اندازه -

    دکمه اشتراک گذاری تلگرام

مولوی و جسارت به حضرت امیرالمومنین علیه السلام

مولوی و جسارت به حضرت امیرالمومنین علیه السلام

مولوی خلیفه ی دومی را که فرياد ميزد: “تمامي مردمان از عمر داناترند، حتي زنان پرده ‏نشين!” ـ “سايه خداوند” و “معلم علوم و معارف” مى‏داند، اما خزينه علم خداوند، و بابِ علم پيامبر صلوات اللّه‏ عليهما و آلهما را تنها پهلواني مى‏شمارد كه (نعوذ بالله ) جاهل! و در معرض نفاق!! بوده، و محتاج راهنمايي عاقلان و پيران راه مى‏باشد!! او در اشعارش مى‏گويد: 

گفت پيغمبر  علـي را كاي على‌              شير حقى، پهلوان پر دلي‌

ليك بر شيري مكن هم اعتميد‌                اندر آ در سايه نخل اميد‌

اندر آ در سايه آن عاقلى‌                       كش نداند بُرد از ره ناقلي‌

ظل او اندر زمين چون كوه قاف‌               روح او سيمرغ بس عالي طواف‌

گر بگويم تا قيامت نعت او‌                      هيچ آن را مقطع و غايت مجو‌

چون گرفتت پير، هين تسليم شو‌           همچو موسي زير حكم خضر رو‌

صبر كن بر كار خضري بي نفاق‌              تا نگويد خضر رو هذا فراق‌

چون گزيدي پير نازكدل مباش‌                سست و ريزنده چو آب وگل مباش‌

(مثنوى، تصحيح: استعلامى، محمد، دفتر يكم، 2972).  

 

همو نيز، وجودِ آن “ايمانِ مجسم” و “حقِ مطلق” را گرفتار هوا و هوس مى‏ داند، و مى ‏سرايد:

 چون خدو انداختي در روي من‌              نفس جنبيد و تبه شد خوي من‌

نيم بهر حق شد و نيمي هوا‌               شرك اندر كار حق نبود روا‌

یعنی نعوذ بالله حضرت در آن لحظه شرک ورزیده اند!(خفی)